پس پيامبر صلى اللَّه عليه وآله براى امّت خود آن را روشن نمودند و دوستان و خاندان خود را بعد از خود قرار دادند و اين باعث افتخار آن‌هاست و در غير آن‌ها يافت نمىشود و در غير آن‌ها دانسته نشده است . پس وقتى از ايشان چگونگى درود و سلام را پرسيدند ، فرمود : بگوييد : اللهم صلّ على محمّد وآل محمّد كما صلّيت على إبراهيم وآل إبراهيم إنّك حميد مجيد ؛ خداوندا ! بر محمّد و خاندان او درود فرست همانطور كه بر ابراهيم و خاندان او درود فرستادى ، همانا تو ستوده و باشكوه هستى . بنابراين ، درود بر پيامبر و خاندان او كه از جانب خداوند امر شده ، فقط دعا براى آن‌ها نيست ، آن گونه كه اهل سنّت مىپندارند ؛ زيرا كسى را نمىشناسيم كه بر پيامبر دعا نموده باشد و ايشان پسنديده باشند ، و هيچ گاه كسى را نمىشناسيم كه پيامبر به او فرمان دهد كه به حضرتش دعا كند و اگر حضرت فرمان مىدادند بايد آن شخص شفيع و واسطه ، رها مىشد و اگر جواب آيه « صلّو عليه : بر او درود فرستيد » همان صلوات و درود بر محمّد و خاندان محمّد باشد ؛ فرمان الهى مردود مىشد ، مانند كسى كه به ديگرى بگويد : اين كار را انجام بده ،